Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Άδεια λεωφόρος



Βρέθηκα στη θέση του οδηγού πριν να ολοκληρώσω τα μαθήματα. Έτσι γίνεται και στον πόλεμο. Πριν ολοκληρώσεις την εκπαίδευση βρίσκεσαι στην πρώτη τη γραμμή. Όμως σκέφτομαι. Τελειώνουν ποτέ τα μαθήματα; Τελειώνει ποτέ η εκπαίδευση;
Η νύχτα τροχονόμος κι εγώ παράνομα πορεύομαι στη ζωή. Με δίπλωμα ένα χαρτί ανύπαρκτο και ταυτότητα με παλιά φωτογραφία αναγνώρισης. Κάποιοι λατινικοί χαρακτήρες επαναλαμβάνουν το όνομά μου. Όμως άλλο δεν ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα. Μη με φωνάζεις με το όνομά μου. Κοιτάχτηκα το πρωί στο μικρό καθρέφτη. Όλα ανάποδα. Είδωλα. Και ένα όνομα γραμμένο αντίστροφα.
Βρέθηκα στο αυτοκίνητο. Διασχίζω το δρόμο μέσα από τον καθρέφτη. Ανάποδα. Άδεια η λεωφόρος και παραξενεύομαι.
Άδεια ήταν και πριν λίγο, έξω από τα κείμενα και τους καθρέφτες. Και συλλογιέμαι. Συχνά συλλογιέμαι πλέον. Πού πήγαν όλοι; Όταν ψάχνω ένα χέρι να πιαστώ, πού κρύβονται όλοι;
Τότε είναι που αρχίζω να φοβάμαι. Όχι την ερημιά, αλλά μην την συνηθίσω.

8 σχόλια:

  1. μόλις αρχίσει ο φόβος σου για την ερημιά να γίνεται συνήθεια...

    ακόμα και όταν το δίπλωμά σου στ' άχρηστα πετάξεις... και γύρω σου χέρι, και πάλι, κανένα δεν απλωθεί...

    πάντα θα θυμάσαι πως κάποτε το έκανες... ότι μπορείς να το κάνεις ξανά.. ανάποδα να διασχίζεις το δρόμο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συνήθεια γίνεται κάτι που εμείς θέλουμε!
    Στάσου απέναντι στις ερημιές του κόσμου....και μην τις κάνεις ερημιές του δικού σου κόσμου!!!

    Τα φιλιά μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έγινε η απώλεια συνήθεια μας...

    http://www.youtube.com/watch?v=ytTYcHJkxNQ

    Πάντως δε νομίζω να χάθηκαν όλοι...
    Ίσως αν κοιτάξεις καλύτερα κάποιος να υπάρχει γύρω, γνωστός ή άγνωστος!

    Και αμα αρχίσεις να κυλάς μπορεί να τον βρεις:)

    http://paramountrealities.blogspot.com/2010/11/blog-post_28.html

    Να μην φοβάσαι τίποτα ούτε την ερημιά, ούτε την συνήθεια της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο δίκιο έχεις. Η εκπαίδευση δεν τελειώνει παρά μόνο όταν συνηθίσεις την ερημιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η ερημιά είναι μέσα μας, αυτή φοβάμαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ ανάποδα ή ίσια οι ερημιές είναι άγριες και μας κάνουν θηρία.

    Μαρια Νικολαου σου κρατώ το χέρι.


    Καπετάνισσα πόση δύναμη θέλει να κλείσεις την πόρτα, να τη θωρακίσεις στον άνεμο της μοναξιάς; Όταν είναι να έρθει χωρά και περνά από τις χαραμάδες.


    roundel δύσκολη η υπέρβαση του γενετήσιου φόβου.


    Γουΐκα και τότε σε πιο λοχία θα παρουσιαστεί ο στρατιώτης;


    to alataki και έξω μας. Και μέσα. Κάποιες φορές είναι παντού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εγώ πάλι δεν θέλω κανέναν.
    Μονάχα εκείνον... Μακάρι να γυρνούσε ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή