Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Άδεια λεωφόρος



Βρέθηκα στη θέση του οδηγού πριν να ολοκληρώσω τα μαθήματα. Έτσι γίνεται και στον πόλεμο. Πριν ολοκληρώσεις την εκπαίδευση βρίσκεσαι στην πρώτη τη γραμμή. Όμως σκέφτομαι. Τελειώνουν ποτέ τα μαθήματα; Τελειώνει ποτέ η εκπαίδευση;
Η νύχτα τροχονόμος κι εγώ παράνομα πορεύομαι στη ζωή. Με δίπλωμα ένα χαρτί ανύπαρκτο και ταυτότητα με παλιά φωτογραφία αναγνώρισης. Κάποιοι λατινικοί χαρακτήρες επαναλαμβάνουν το όνομά μου. Όμως άλλο δεν ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα. Μη με φωνάζεις με το όνομά μου. Κοιτάχτηκα το πρωί στο μικρό καθρέφτη. Όλα ανάποδα. Είδωλα. Και ένα όνομα γραμμένο αντίστροφα.
Βρέθηκα στο αυτοκίνητο. Διασχίζω το δρόμο μέσα από τον καθρέφτη. Ανάποδα. Άδεια η λεωφόρος και παραξενεύομαι.
Άδεια ήταν και πριν λίγο, έξω από τα κείμενα και τους καθρέφτες. Και συλλογιέμαι. Συχνά συλλογιέμαι πλέον. Πού πήγαν όλοι; Όταν ψάχνω ένα χέρι να πιαστώ, πού κρύβονται όλοι;
Τότε είναι που αρχίζω να φοβάμαι. Όχι την ερημιά, αλλά μην την συνηθίσω.

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Αντιήρωας



Δεν γεννήθηκα άτρωτος. Κομματιάζομαι. Πονάω. Με γαλουχίσανε όμως άγρια. Να μοιάζω φονιάς. Να δείχνω ανίκητος. Το χέρι μου να γράφει σταθερά και τις πιο βαριές ποινές. Ποινή απόλυσης, χωρισμού. Τόσα χρόνια μου κλέβουν τη ζωή μου. Οι άλλοι. Οι ανώτεροι. Οι ήρωες. Οι κάλπικοι ήρωες των υψηλών θέσεων. Κι εσύ. Από την υψηλή θέση της καρδιάς μου. Σακατεμένος σούπερ ήρωας, γυρίζω από τις σελίδες ενός κόμικ. Μπαίνω στο σπίτι μου. Μισός. με μία απόλυση κι έναν χωρισμό διαβατήρια για να πάω παρακάτω. Το επόμενο τεύχος της ζωής μου θα μιλά για έναν αντιήρωα. Εμένα. Τον αληθινό.

Μη με διαβάσεις.
Πονάει.